Verbinding hebben in tijden van afstand

  • Post Author:
Ik kijk op de klok, het is ondertussen 10:29. Oeps, ik had minder lang moeten puzzelen, hihi. Nog even snel een theetje zetten, laptop aan knallen, link openen en 45 minuten een sessie met een therapeut. Ik ren naar boven, want natuurlijk duurt het iets langer dan ik had gedacht. Hete thee over m’n handen, maar ik heb het gered. 2 minuutjes later zit ik te kletsen met mijn PMT-therapeut (psychomotorische therapie). 

Ondertussen gooi ik wat kleren van m’n bureau op mijn bed en kletsen we wat. We hebben het over de situatie in de wereld en wat hij in gedachte heeft voor de komende sessie. We doen samen een mindfulness oefening om in het hier en nu te blijven. Gedachtes zonder oordeel te bekijken en te voelen wat ik voel. Ik hier om mijn kamer aan mijn bureau, hij thuis aan zijn bureau. 

Het is gek, ik zou namelijk deze week mijn therapie in Breda afsluiten. Helaas maar waar, Changes Breda is ook dicht. Sinds vorige week donderdag werken alle therapeuten vanuit huis. Er is voorlopig geen therapie. ‘Shitttt, wat nu?’ Opeens heb ik weer erg veel tijd over, had ik toch net lekker m’n draai gevonden weer, met therapie, vrienden en hockey. 

Wel blij dat ik het niet meer erg vind om thuis te zijn en zelfs wel lekker #overwinning. 

Afgelopen donderdag was het dus wel even schakelen, want wat ga ik dan de hele dag doen? Gelukkig heb ik een nieuwe verslaving en maak ik bizar veel puzzels (van die toffe puzzels van Jan van Haasteren waar heel veel op gebeurt). Dus als je nog wat hebt liggen thuis? Ik bied mezelf wel aan om uit te zoeken of die nog compleet is!

Dus wat langer in mijn bed liggen, ontbijtje, muziekje aan, puzzelen, lunchen, even kletsen met pap, puzzelen, even bellen met een vriendinnetje, woordje leggen op Wordfeud tegen oma. Toen heb ik naar de persconferentie gekeken terwijl ik een veel te lekkere tompouce als snack aan het eten was (Hema heeft toch wel de lekkerste). Jaa en toen was het natuurlijk overal nog meer gekkigheid, want gaan alle sportclubs dicht? Gaan de scholen sluiten? Is er sprake van een total lock down? 

Dit is even een gekke wending. Ik vind het zo goed van de overheid dat er bepaalde keuzes worden gemaakt en ik heb zoveel respect voor onze superhelden in de zorg en alle dienstverleners die keihard aan het werken zijn. Thuisblijven om de verspreiding minder hard te laten verlopen, hier en daar helpen waar ik kan en vooral samen hoop blijven houden.  

Het is niet niks nee… Een tijd van kwetsbaarheid en onzekerheid. Laten we voor nu even wat afstand van elkaar nemen, zodat we straks weer langzaam dichter tot elkaar kunnen komen. 

Oké en wat nu? Thuis quarantaine & chill? Ik heb zelf ondertussen al heel wat puzzels gemaakt, getekend, gebakken en door m’n tijdlijnen gescrold.

En beter, de zon schijnt!

Ondertussen gaat mijn therapie nu online, anders, maar een fijne oplossing. Ik merk dat de eetstoornis gebruikt probeert te maken van deze onzekerheid. Minder structuur, minder beweging en minder contact maakt het lastig. Ik blijf het samen doen, ik blijf delen en hulp vragen. 

Theetje is op en ik voel me iets rustiger door de mindfulness. Wanneer ik dan weer op m’n mobiel kijk zie ik dat verschillende groeps chats via Whatsapp weer losgaan over de spanning en sensatie rondom het virus.

Yep, de voordelen van deze tijd met alle media en digitaal…

 

Deze post heeft 3 reacties

  1. Saskia

    Digitale knuffel voor jou 🤗!
    Liefs Saskia (van William en Liselot :-))

  2. Paul Houkes

    We gaan misschien juist door de afstand de verbinding steeds beter voelen… Mooi opgeschreven, Max!
    Paul.

  3. Liesbeth nojhuos

    Boeiend om jouw blog te lezen Maxime, bedankt en maak er wat moois van. Gaat jou lukken!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.