Tijd om te delen

  • Post Author:

Hey hallo!

Je hebt ondertussen vast al wel even na kunnen denken over de vraag die ik in mijn vorige post vertelde, toch? In dit blog zal ik wat meer met jullie delen, want sharing is caring & delen helpt! Hoe is die ‘oh zo gezellige’ eetstoornis tot dit punt gekomen? Hoe is dit zo ontstaan? 

We gaan even een paar jaartjes terug in de tijd, want het begon allemaal toen ik een 14 of 15-jarige puber was. De zomer kwam er bijna aan en ik wilde graag een ‘summerbody’. Sporten vind ik sinds kinds af aan al heel leuk. Het zit in de familie en voor het grootste deel deed ik sport altijd omdat ik het top & leuk vond (en nog steeds vind). De obsessie & drang naar een summerbody veranderde alleen iets in mij. Het wekelijkse hardlopen werd steeds vaker en ik begon verandering te zien in m’n lichaam.

Tijdens mijn ‘fitgirl’ lifestyle stopte ik met het eten van snoep, koekjes en andere junk. En dit begon eigenlijk steeds meer te worden, of nouja, minder eigenlijk. In het begin vond ik het heel erg normaal, ‘het is toch juist goed en gezond om minder suiker te eten en minder koolhydraten?’ Het besef moment kwam pas toen ik merkte dat ik echt angst kreeg voor bepaalde producten. Dat m’n moeder mij ‘gewoon’ een koekje of boterham aanbood en ik ‘nee’ zei, omdat ik een angstgevoel ervaarde.

Het gevoel dat ik geen controle had, vond ik verschrikkelijk.

Ik begon te liegen over wat ik had gegeten, wanneer & of ik überhaupt had gegeten. De zomer hierop volgend werd mijn doen en laten & eigenlijk mijn leven grotendeels onder controle gehouden door een stemmetje in mijn hoofd (waar ik toen nog niet bewust van was).

Mijn keuzes om naar sociale events te gaan, avondjes met vrienden, uit eten, gezellig een drankje doen of meedoen met drankspelletjes werden steeds vaker een ‘no go’. Ik besloot om niet te gaan, omdat ik vond dat ik niet gewenst zou zijn, of schuldgevoel omdat ik toevallig die dag een eetbui had gehad. Ik was bang dat ik geconfronteerd zou worden met producten die bij mij op ‘de verbodenlijst’ stond of überhaupt ook maar iets dat met eten of drinken te maken had. Voorbeeldje van dat soort producten? Koolhydraten overall, suikers, chips or pizza.

Yep, dus in een best wel korte periode van 10 tot 11 maanden werd eten, gewicht, beweging, eten en niet eten mijn prioriteit en dagelijkse doel.

Waarbij ik de andere 5 genoemde doelen, + heel veel meer die ik bovenin noemde, vergat. 

Na een tijdje, terwijl ik mijn (toen nog) ‘oh zo gezonde’ levensstijl volgde; gezond at, maaltijden oversloeg en veel sportte, begonnen mensen om mij heen op te merken dat ik gewicht verloor en ik kreeg complimenten. Mijn eetstoornis vond dit top en vertelde mij dingen zoals:

‘Zie je wel Max? Alleen als je dun bent en er goed uitziet, geven anderen om jou en zullen ze je opmerken’. & ‘Nu ben je eindelijk ergens goed in, je hebt nu zelf de volledige controle, super! Laten we de lunch nu maar overslaan en heel hard doorwerken of nog een rondje hardlopen. Zo verliezen we nog wat calorieën!’  

Jaa, de eetstoornis praatte tegen mij alsof hij mijn enige bestie was, die vriend die oh zo goed voor mij was en alsof ‘hij’ degene was die gelijk had. En oh ja tuurlijk, de enige die er voor mij was wanneer ik mij alleen, bang of verdrietig voelde. Het allerergste? Ik geloofde hem, ik luisterde en deed wat hij tegen mij zei. 

Mijn hoofd was een grote CHAOS, het lukte mij gewoon niet meer om helder na te denken. Zelfs tijdens normale en gewone gesprekken met anderen lukte het nauwelijks om te concentreren. Ik dacht alleen maar aan alles wat met eten te maken had. “Wanneer moet ik eten?” “Wat zal ik eten?” “Wanneer en hoe kan ik dit dan weer compenseren?” 

Ik verloor verbinding, niet alleen tussen mij en de mensen om mij heen maar ook vooral tussen mij en Maxime. Tussen mijn eigen emoties en gevoelens. 

Zooo vaak geprobeerd om ‘gewoon even normaal te doen en normaal te eten’. Wanneer ik dan een maaltijd had overslagen of een eetbui had gehad dan ‘zou het de volgende dag echt veel beter gaan, dan zou ik weer normaal doen’. Ik dacht wel dat ik het zelf kon stoppen zonder de hulp van anderen, het was mijn ding, mijn geheim en ik had het toch onder controle? En ik deed tenslotte toch altijd alles al zelfstandig. 

Maar natuurlijk! 3 keer raden? Ik had het allesbehalve onder controle. 

Elke keer dat ik deze belofte maakte naar mezelf dat ik weer normaal zou doen, ging het een aantal dagen soort van oke. Maar na een aantal dagen waar ik wel maaltijden had overgeslagen en alleen hetgeen at wat voor mij nog veilig was (steeds minder) eindigde dit gevoel van ‘oke zijn’ in een eetbui. Het gekke is dat ik mij, in tijden waarin ik heel weinig at en het lukte om maaltijden over te slaan, mij echt als ‘queen of the world’ voelde. Ik voelde me daarentegen echt zo’n grote mislukking als ik dan na een eetbui boven het toilet op mijn knieën zat. Alles doorgespoeld, inclusief mijn gevoelens en mijn waardigheid.

Want voelen? Dat kende ik niet meer. 

Rond september 2017 begonnen mensen om mij heen zich zorgen te maken, omdat ik nu toch wel heel erg veel afviel. M’n eetstoornis vond dit alleen maar prima, die was blij dat mensen nu ook eindelijk zagen dat het toch niet zo goed met mij ging en ‘dit was tenslotte ook aandacht.’ 

Hmm, ik merk dat ik vind dat ik voor nu toch wel genoeg verteld heb & zal jullie dan ook maar met rust laten. Maar ben snel weer terug hoor, ik wil namelijk het liefst vertellen hoe ik hulp heb gezocht naar m’n weg in herstel!

Groehoetjes & geniet van je dag! 

Maxime 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.