Schematherapie: This is how I roll

  • Post Author:

‘Schematherapie is een therapeutische benadering waarin elementen uit de cognitieve-, gedragsthera­peutische en psychodynamische modellen, hechtings- en Gestalt-modellen met elkaar worden gecombineerd.’ Lees ik op het internet wanneer ik op zoek ben naar meer informatie over schema therapie. Ja uuuh, veel moeilijke woorden en eerlijk gezegd nog steeds geen idee was het nou precies inhoudt!

Ik volg nu 3 dagen in de week schema therapie en ja gelukkig is het inmiddels voor mij nu wel duidelijker wat deze vorm van therapie inhoudt. Zou trouwens ook wel lullig zijn als mij dat na 2 maanden nog niet duidelijk was ;p. Om het mezelf (en mijn omgeving) makkelijker te maken heb ik een verhaal geschreven hoe dit bij mij werkt. 

     In mijn hoofd, nee, excuus, in iedereen zijn of haar hoofd bevindt zich een modi bus. Hier bevinden zich allerlei verschillende modi. Een modus vergelijk ik ook wel met een stem in mijn hoofd of met een bepaalde gemoedstoestand of gedrag. 

Mijn modi bus ziet eruit als zo’n vette, old school, gele schoolbus en op de voorkant staat heel groot, ja je raad het al, ‘modi bus’. Ook staan er andere woorden op als: leven, samen op avontuur, trouw aan jezelf, onderbewuste, liefde en balans in het brein. 

De bus rijdt meestal met ongeveer 30 km per uur, maar kan soms ook bizar snel gaan dan tikt die makkelijk de 80 km per uur aan. In mijn busje zitten 7 verschillende modi (ook wel passagiers). Elk met hun eigen gedrag, wensen en behoeftes. 

Maar welke passagiers zitten er dan wel niet in mijn modi bus? Waar slaat het eigenlijk op? Een bus in mijn hoofd? IK ben toch de enige die in mijn hoofd leeft? Toch geen andere dingen, personen en laat staan modi?

Ja zoiets dacht ik voordat ik met schematherapie begon ook. Waar ik nu alleen achter ben gekomen is dat ik mijn gedachtes helemaal niet ben. Dat ik deze ook los kan zien van mezelf. Net als hoe ik dat steeds beter kan met de gedachte van de eetstoornis. Maar wacht, mijn bus rijdt de snel. Laten we even rustig gaan cruisen met 30 km per uur en een kijkje nemen in mijn bus. 

     De bus stopt precies voor mijn voeten en de deur gaat open. Het is trouwens midden in de nacht wanneer ik slaap, dan is mijn bus namelijk het meest rustig. Wanneer ik mijn bus binnenstapt is het dan ook redelijk stil. Ik zie de passagiers zitten, de meeste hebben hun ogen dicht. Degene achter het stuur lijkt sprekend op mij, ze kijkt om wanneer ik binnenkom en zegt: ‘Hey, welkom. Ik ben de gezonde volwassene. Ik leef in het hier en nu, ik zorg voor een goede balans in de bus, ik luister naar iedereen en probeer zo goed mogelijk met moeilijke obstakels op de weg om te gaan. Ik ben de moeite waard en word steeds gezonder naar mate ik hulp krijg van mensen buiten de bus.’ Ik begroet haar zachtjes terug en zeg: ‘Hoi gezonde volwassene, wat fijn dat jij ons van A naar B brengt vandaag. Mijn naam is Maxime trouwens.’

Ik loop een stukje verder de bus in en opeens is de stilte verdwenen. Ik hoor een alarm van buiten de bus en alle passagiers worden wakker. Een apart gedaante staat op uit een van de voorste banken. Ik zie 2 hoofden, maar hey dat is raar, het heeft maar 1 lichaam… De gedaante komt dichterbij en de gezichten krijgen meer vorm. Ik zie een beetje een bozig, nors en geïrriteerd gezicht en een schuw lachje op het gezicht. Het andere gezicht lijkt op een klein boos en driftig meisje met vuur in haar ogen. Het maakt me een beetje bang. 

     Ik moet opzij stappen zodat de gedaante er langs kan. ‘Ja hallo, aan de kant. Gezonde volwassene ga jij maar op het dak zitten, jij hoort hier niet. En jeetje, wat rijd jij laaaaangzaam… Doe maar niet alsof je het allemaal zo goed weet, want wij willen niet dat je voelt of emoties laat zien. Ik, de afstandelijke beschermer en het boze kind zorgen er wel voor dat andere mensen denken dat het goed gaat met iedereen in de bus. Door even de voet op het gaspedaal te zetten en met 80 km per uur te rijden, zorgen wij er wel voor dat we alles en iedereen op afstand houden. Niemand komt meer in de bus en we gaan zeker niet stoppen voor andere mensen onderweg!’

Ik schrik hiervan en verstop me snel achter een van de banken. 

Ik zie de gezonde volwassene uit het raam klimmen en de gedaante neemt plaats achter het stuur. BAM! Ik schiet met m’n rug tegen de leuning van de stoel, de snelheid wordt opgevoerd. Ik kijk naar buiten en ik zie veel bekende staan, m’n ouders, m’n broers, m’n familie en veel van mijn vrienden. Allemaal moeten zij opzij springen om niet aangereden te worden door de bus. 

De stilte is voorbij, het is gekkenhuis, gekkenbus. 

     Helemaal achter in de bus hoor ik een klein meisje, ze begint met huilen. Ik wil er eigenlijk naar toe om te troosten. Maar iemand is mij al voor. ‘Houd je stomme bek dicht sukkel’ roept die. ‘Niemand zit op jouw tranen te wachten, jij kan het toch niet, je mag er niet zijn, er is geen ruimte voor jou en jij bent veel te veel.’ Ik vind dit heel naar om te horen en kruip onder alle bankjes helemaal naar achteren in de bus. Het meisje draagt een blauw shirt met een blauw rokje. Ik kijk naar het meisje dat ineengekrompen in het hoekje van de bank zit, zachtjes snikkend met der hoofd tegen haar opgetrokken beentjes aan. 

‘Hoe heet je kleine meid? Waarom zijn zij zo rot tegen jou en kan ik wat voor je doen?’ vraag ik wanneer ik naast haar ga zitten. ‘Ik ben het kwetsbare kind’ antwoordt ze. ‘Ik ben eenzaam, verlaten en klein. Ik voel me hulpeloos en machteloos en ik heb iemand nodig die mij soms even vasthoudt, mij troost en er voor mij is.’

Ik heb met haar te doen, ik wil wat voor haar doen, maar ik weet niet zo goed wat. Ik probeer het meisje vast te pakken, maar de gedaante achter het stuur, scheurt de bus heel hard van links naar rechts waardoor dit niet lukt. Ook blijft degene die de nare dingen tegen haar zeg actief en blijft vervelende dingen schreeuwen. 

     Op de bank voor ons zit, tot mijn verbazing, precies hetzelfde meisje. Maar dan allesbehalve verdrietig of bang en een trui met allerlei verschillende, lichte kleuren. Ze gaat op de bank staan en haalt diep adem. ‘Mag ik op de bank springen, muziek aanzetten, rondrennen en de ramen met verf bekleden?’ Roept ze over al het lawaai naar voren in de bus. ‘Zo kan ik genieten, spontaan zijn, plezier hebben en geluk en flow ervaren!’ 

‘Nee, houd je mond. Blijf op je billen zitten. Je mag daar je liedje zingen en doen wat je wilt, maar je blijft op je bank zitten. Zorg wel dat het liedje dat je zingt goed en mooi en je weet het hé, altijd blijven lachen!’ Het meisje ging maar weer zitten, pakte haar oortjes met muziek, begon zachtjes mee te zingen en klapte wat in haar handjes. 

‘Je MOET hier echt naar rechts! Ga hier naar rechts, naar rechts! Er is niet meer veel tijd over, ga nou en schiet op!’ Hoor ik iemand schreeuwen. ‘Het lukt jullie toch niet, laat ons maar achter het stuur, wij weten wat goed is voor de bus en voor haar passagiers.’ 

Ik ben benieuwd en vraag het kwetsbare meisje wie die 2 schreeuwende passagiers zijn. Ze vertelt me dat dit de bestraffende- en de veeleisende ouder zijn. Die vaak samen achter het stuur gaan zitten om de afstandelijke beschermer en het boze kind af te wisselen. 

     Terwijl ik weer naar de voorkant van de bus loop, probeer ik allerlei gekleurde balletjes die over de grond rollen te ontwijken. Ik vraag me af wat het zijn en pak een blauwe bal van de grond. Ik zie dat het een herinnering is. Ik zie het kwetsbare meisje, bang, huilend in haar bedje liggen, terwijl er beneden een ruzie aan de gang is. Ik pak een andere roze bal, ik zie het blije meisje dansen en springen, lachend en zwaaiend met een megagrote lach op haar gezicht. Samen met haar familie en vrienden.

Er wordt op het raam geklopt, het is de gezonde volwassenen die probeert om naar binnen te komen. Het lukt en ze duwt de gedaante, die nu met 95 km per uur achter het stuur zit, opzij. ‘Zo en nu even normaal doen, jij hebt je beurt gehad en nu is het mijn beurt. Jij helpt mij niet, we rijden veel te hard en zo kunnen wij niemand meer meenemen. Ik wil verbinding voelen met de mensen buiten de bus en naar alle wensen van de passagiers in de bus luisteren en hen aandacht geven.’ 

De gedaante stamelt een beetje, probeert nog het een en ander te zeggen, maar heeft hier niets op in te brengen. Geïrriteerd en verveeld neemt de gedaante plaats achter de bestuurder. De afstandelijke beschermer en het boze kind roepen beide nog wel hun wensen, dat de bus nu echt even moet omkeren of sneller moet, maar de gezonde volwassene geeft hier verder geen gehoor aan. 

De bus vertraagd en er ontstaat weer wat rust in de bus.

     Het geschreeuw houdt op en de gezonde volwassene vraagt of het kwetsbare kind naast haar wil komen zitten om even de weg te wijzen. Ik ben blij om te zien hoe de gezonde volwassene tegen de afstandelijke beschermer kan zeggen dat zij even hun mond moeten houden en dat er wat ruimte is voor het kwetsbare kind. 

     Helaas is deze rust niet meer voor lang, want voor ik het weet word ik op mijn schouder geklopt. ‘Hallo mevrouw, mogen wij er eventjes langs?’ Het zijn 2 passagiers, eentje met een kroontje op z’n hoofd en de ander lijkt bizar veel op de gezonde volwassene. ‘Hey maar dat is gek, die zat toch al achter het stuur?’

Ik laat ze er doorheen en aanschouw wat er voorin de bus gebeurt. De passagier met het kroontje verstopt zich achter de stoel. De ander komt tussen de gezonde volwassene achter het stuur en het kwetsbare meisje, die nog steeds aan het huilen is. Toen zag ik het, hij leek wel heel erg op de gezonde volwassene, maar ik zag een zweep achter in zijn broekzak zitten. Dit kan nooit goed gaan, dacht ik. 

‘Hey gezonde volwassene, mag ik even achter het stuur komen? Ik weet heel goed wat iedereen in de bus wil, nodig heeft en verdient vooral. Jij kan wel wat rust gebruiken en dan zorg ik wel voor deze kwetsbare loser… ehm, meid.’ De gezonde volwassene vond dit wel een prima idee, het klonk wel verleidelijk en hij leek qua uiterlijk ten slotte toch ook op haar. 

Hij ging zitten, pakte het stuur vast en op dat moment begon de chaos weer. ‘HAHA, oké nu kan mijn masker eindelijk af, wat was dat warm en vermoeiend zeg, de gezonde volwassene spelen. Wat denkt ze nou, dat ik, als bestraffende ouder echt voor deze bus ga zorgen? En voor zo’n huilebalk als jij? No way!’ Schreeuwde hij terwijl hij z’n masker afzette.

Yep, ik wist het, het was de bestraffende ouder die daar onder zat, die zich voor deed alsof het de gezonde volwassene was. Wat een rot streek! 

Bek houden en achterin gaan zitten, NU. Je weet dat je niks waard bent en je te veel bent. Ik heb je al even wat ruimte gegeven, zodat jij je stomme tranen kon laten zien en je even getroost kon worden door anderen, maar het is wel lang genoeg geweest. Tijd om weer achter in de bus te gaan zitten.’ 

     Het leek net alsof de rust er nooit was geweest, de bus ging weer harder rijden en de passagier met het kroontje op kwam naast de bestraffende ouder zitten. 

‘Woehoe! Nu kunnen we pas écht leven, we gaan voor perfectie, we gaan voor het hoogst haalbare, het moet en het kan beter & het is noooooit genoeg. Yes!’ 

Ik struikelde over iets op de grond, maar dit keer was het is geen herinnering. Het is een flashforward waarin ik zie dat ze zelf om hulp vraagt aan haar omgeving, omdat ze iets moeilijk vindt en het fijn vindt als iemand haar steunt. Ze laat haar echte emoties zien. 

     Ik word hoopvol en wil zo graag de gezonde volwassene helpen. Ik loop naar voren, waar de ouder modi nog steeds achter het stuur zitten: ‘je kan het niet, je kan het niet, je kan het niet’ zingen ze terwijl de bus over hobbels vliegt. 

‘Kom op gezonde volwassene, laat zien wie hier de baas is over de modi bus, ze hebben ongelijk. Jij kunt dit wel, je hebt alles in jou om deze bus te besturen, om op het midden van de weg te blijven, balans te vinden in dit gekkenhuis! Kijk maar eens hoe ver je al bent gekomen!’ 

‘Ja je hebt gelijk, Maxime was je naam toch? Kom laten we dit samen doen. Ik ben jij en jij bent mij. Is dat een idee?’

Dat leek me wel wat, samen namen wij het stuur over, stuurde we de bestraffende ouder en de veeleisende ouder helemaal naar achter in het busje, ook het boze kind en de afstandelijke beschermer stuurde wij een stukje naar achter. Het kwetsbare kind mocht in het midden van de bus komen te zitten en ook het blije kind kreeg meer gehoor. Zij mocht de bus meer kleur geven, zij mocht vaker DJ spelen, zingen, dansen en springen door de bus. 

Toen keek ik op de klok, het was al laat en bijna tijd om weer uit de modi bus te stappen, we waren bijna bij mijn volgende bestemming. Even later verliet ik de bus, ik verliet de bus met een goed gevoel. De gezonde volwassene had het busje onder controle en liet niemand anders meer het stuur volledig overnemen. Ze geeft gehoor aan alle passagiers, maar alleen zij bepaalt wat ze met de boodschappen en wensen gaat doen. 

     Ja, vroeger wilde ik altijd helemaal achter in de bus zitten en herrie schoppen. Ik zou dat nu nog steeds willen, maar alleen als ik weet dat we de goede richting op rijden en een gezonde buschauffeur het stuur in handen heeft! 

Deze post heeft een reactie

  1. Anoniem

    Wat goed omschreven Maxime. Ik ben trots op jou.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.