It’s time for Africa

  • Post Author:

Daar ging stond ik dan. Op het vliegveld in Kaapstad, na de 12 uur durende vlucht, wat films gekeken, wat muziek geluisterd, wat geschreven & wat geslapen.

Ik zou worden opgehaald door iemand, die daar met een bordje met mijn naam op zou staan. Heel veel mannetjes met bordjes, maar nergens nog ‘Maxime Booi’. Toen ik voor de tweede keer langsliep zag ik daar Ozzy staan (de chauffeur van Montrose). Heuj, met een bordje met mij naam erop!

Ik kwam ’s avonds laat aan in Akeso Montrose Manor, ik moest meteen bij de nurses komen. Wegen, meten, bloeddruk meten, plassen in zo’n bekertje. Ja, ik was in een kliniek.

Stond ik daar, met m’n pyjama en tandenborstel midden in een donkere kamer. In het andere bed iemand onbekends en een heel gek en onwerkelijk gevoel. Heel. Erg. Apart. 

Die dag erna begon het echt, ’s ochtends vroeg om 06:30 ging de wekken & begon mijn dag met allemaal onbekende gezichten en nieuwe indrukken. 

Ik vond het eigenlijk wel meteen een hele fijne & veilige omgeving. Met een team van mensen die liefdevol waren, zorgzaam en tegelijkertijd ook erg streng en heel strict. ‘No eating disorders aloud!’ Eerste dagen waren bizar erg wennen, ik had het super moeilijk met het eten en niet bewegen etc. en de focus lag voornamelijk hier nog op. Ik moest, net als de rest, 6 keer per dag, alles eten wat er voor me neergezet werd en dit was echt een hele grote strijd. ‘Ik voel me echt heel slecht, het ontbijt was echt huuuuge & het moet er echt uit of ik moet bewegen’ schreef ik in m’n dagboek & ‘Echt zo oneerlijk, want ‘die’ had echt zoveel minder pasta en veel meer groente dan ik en waarom moeten we hier elke dag een dessert? Is godver ook niet gewoon een beetje vla ofzo maar we krijgen elke avond taart of ijs. Ik kan niet wachten tot ik over 8 weken weer lekker alles zelf kan beslissen.’ 

Hallo eetstoornisgedachtes!

Wat ik zo fijn vond, was dat het eten steeds meer, ook voor mij, gewoon een bijkomstigheid was. Dat moet gewoon & dat hoort gewoon, punt. Iedereen heeft het moeilijk en niemand is alleen. We waren er voor elkaar, hielpen elkaar en speelde bijvoorbeeld spelletjes voor afleiding.

Later zei iemand tegen trouwens ook tegen mij: ‘Ja Max, je moet het toch eten, dus je kan er maar beter van proberen te genieten’. En dat is eeecht zo, een zin die ik regelmatig tegen mijzelf zei wanneer ik een maaltijd lastig vond.

Ik moet zeggen dat mijn eetstoornis het echt top vond om mijn omgeving en de professionals daar uit te dagen door de regels soms proberen te overtreden of niet te volgen. Maar dit kon ik in Montrose misschien net 1 keer doen en dan werd ik hierop gewezen of ‘gesnapt’ door iemand uit de groep. 

Ik zou hier 8 weken blijven, elke dag 24/7 hard werken aan herstel. ‘En daarna mocht ik het weer lekker allemaal zelf beslissen’. Dit doormiddel van zowel groeps- als individuele therapie. Het was zo fijn om met lotgenoten samen te werken tegen onze eetstoornis. Er was zoveel herkenning en erkenning en wat heb ik daar veel van geleerd zeg. Ik kreeg na mate ik er langer zat meer rust in m’n hoofd.

In het begin was ik zooo bizar met het eten bezig, maar dat had eigenlijk weinig zin. Ik had toch geen keuze in wat ik at of hoeveel of hoe het gemaakt werd.

Mijn bord moest toch echt leeg, inclusief alle kruimels.

 

Na 8 weken therapie in Montrose & al erg veel geleerd te hebben, had ik nog steeds best wel moeite om echt te accepteren dat ik ziek en verslaafd was. Dat ik hier echt niet voor gekozen had. Ik was toch degene die begonnen was met het stoppen met eten van suiker? Ik was degene die begon met compenseren toch? Ik had nog moeite om het programma volledig te vertrouwen, ik had nog steeds veel angst tegenover eten en aankomen in gewicht. Mijn zelfvertrouwen was nog laag, ik had geen idee waar ik zou gaan wonen als ik terug naar Nederland ging (ik was op zoek naar een andere tijdelijke plek om te wonen vanwege de spanningen & triggers thuis) en wat ik überhaupt ging doen met m’n leven. 

Hierdoor heb ik, samen met mijn counselor en mijn ouders besloten om mijn verblijf nog met 4 extra weken te verlengen. Dit was echt wel weer een moeilijke beslissing, nog 4 weken en veel geld. Maar gezondheid komt nog steeds op 1 en deze 4 weken heeft mij erg veel gebracht.

Na deze verlening van 4 weken was Montrose Manor mijn veilige plek geworden en was het moeilijk om afscheid te nemen. 


Wanneer ik nu teruglees in mijn dagboeken van toen ik daar zat zie ik eigenlijk hoe erg de eetstoornis aanwezig was en hoe ziek ik was. Hoe schadelijk en hardnekkig een eetstoornis kan zijn. De gedachtes die ik had, het gedrag dat ik vertoonde en hoe ik mijn eigen lichaam aan het slopen was. De eetstoornis heeft zoveel impact gehad op mij en mijn omgeving. 

 

Mijn tijd in Montrose, Kaapstad was echt onbeschrijfelijk. Mijn tijd daar heeft mij weer wat zelfverzekerder gemaakt en ik weet nu dat herstel mogelijk is. Voor het eerst in tijden heb ik gewoon weer echt gelachen, gewoon zo puur en echt. Ik ben gaan werken aan een betere band met mijn ouders die een week op bezoek zijn gekomen. Ik heb mensen in vertrouwen genomen om mijn levensverhaal te delen met alle lichte en donkere puntjes, ik heb gehuild ik heb geschreeuwd, ik heb gevloekt, maar ik heb steeds weer een beetje leven gevoeld.

Ook heb ik heel veel verschillende tools geleerd die ik kan inzetten om niet meer naar de eetstoornis te luisteren. Ik heb de gedachte wel, maar ik ben de gedachte niet! 

Ik heb geleerd om weer gevarieerd te eten, angsten aan te gaan & hulp te vragen. Ik schaam me niet meer voor het feit dat ik deze ziekte heb. Ik weet nu dat mijn lichaam, mijn uiterlijk en mijn gewicht mij niet als persoon maken & dat ik zoveel meer te bieden heb dat dat.

Soms is het gewoon even heel diep ademhalen, voelen, accepteren en dag bij dag leven. Soms is het goed om gewoon even te ‘zijn’. 

“My name is Maxime, I am not a bad person, I have an illness.”

En toen weer terug in Nederland

Nadat ik terug was gekomen vanuit Montrose zat ik echt op een roze wolk, recovery is perfect, ik kan weer zoveel en het is allemaal leuk.

Met dit gevoel liep ik rond totdat ik keihard op m’n bek ging en een terugval had.

Ik was ondertussen in Amsterdam gaan wonen omdat er thuis veel spanningen waren voorheen en dit misschien voor nu wel even beter was. 

Ik deed veel au-pairen bij mijn neefjes en nichtje, ik ging naar NA- en AA-meetings, deed 1 keer in de week aftercare en ontdekte Amsterdam.
 Dit vond ik heel erg leuk, maar ik merkte (achteraf) dat dit toch te veel was, het kostte me weer veel energie, ik verviel een beetje in oude patronen en ik kreeg weer eetbuien en vervelende gedachtes. ZOO naar, want dit is niet wat ik wil, de eetstoornis heeft al zoooveel van mij afgepakt! 

Dus ja, tijd om weer wat meer intensievere hulp te zoeken en voor dit jaar mijn studie helemaal te stoppen. Heftig, echt niet blij mee, maar weer komt mijn gezondheid op nummer 1….

Ik zit nu in de 3-daagse dagbehandeling bij Changes GGZ waar ik weer samen met een groep schematherapie volg.

Zo fijn dat ik geholpen word door een heel fijn team met professionals die het beste met mij voor hebben. Ik vind dit echt heel erg interessant en het helpt mij enorm. Met schematherapie wordt er eigenlijk gekeken naar het gedrag wat je vertoont, naar je gedachtes die je hierbij ervaart en vooral naar het gevoel. Hoe kan bepaalde (niet helpende gedachtes) omzetten naar gezonde, wel helpende gedachtes zodat ik gezond gedrag vertoon en me ook beter voel?

Ik zie dit nu niet meer als een stap terug in mijn herstel, ik zie dit als vervolg, want ik leer dan wel niet door middel van een studie, maar bizar hoeveel ik over mijzelf leer en hoe mij dat helpt in herstel!

Nee, ik zeg echt niet dat herstel easy peasy lemon squeezy is. Het is elke dag echt weer hard werken en het vergt echt veel energie, motivatie, doorzettingsvermogen en vooral actie.

Zodat ik stukje bij beetje weer zelf de controle heb over mijn eigen leven. Het is echt een weg met ups en downs, met vallen en opstaan en met een traan en een lach. Maar echt, zelfs de slechtste dag in mijn herstel is beter dan mijn beste dag tijdens mijn eetstoornis & ik ben dankbaar voor elke dag in herstel. 

Ik ben niet alleen. 

Het heeft zo geen zin om weg te rennen van mijn gevoel en het leven door middel van eten, niet eten en dat soort zooi. Soms is voelen heel eng en naar, maar ik heb ook ervaren dat dit soort shit gevoelens komen en gaan. Ik zie het soms ook wel als gasten die op bezoek komen. Je weet dat ze gezel komen, je entertaint ze, bent samen met ze en je weet dat ze na een tijdje ook weer naar huis gaan. Tuurlijk, sommige gasten blijven wat langer (dat je denkt: ‘hup, ga nu maar naar huis!’) maaaaar zelfs dan, gaan zij uiteindelijk ook wel naar huis.

En weetje wat het trouwens ook is? Blijdschap, hoopvol & enthousiasme zijn ook gevoelens…

Ik kan niet terug om deze afgelopen jaren over te doen, maar wat ik wel kan doen is ervan leren, naar de toekomst kijken en vanaf nu? Samen met behulp van mijn omgeving werken aan een leven zonder eetstoornis. Want net als echt iedereen om mij heen, ik ben goed genoeg. 

Ik weet ook dat ik het echt zo onwijs graag wil, een leven zonder eetstoornis. Gewoon vrij zijn, mezelf accepteren, lief zijn voor mezelf & weer volop mijn dromen najagen. 

Deze post heeft een reactie

  1. Nancy

    Lieve Maxime,
    Eigenlijk kennen we mekaar niet zo goed; maar ik ben de moeder van Cedric (HCP) en kwam via instagram op je site terecht en dus je blog. Wat een mooie site en wat prachtig geschreven allemaal. Fijn dat je een klankbord bent voor zoveel andere meisjes maar ook jongens die hiermee worstelen en nog niet zover zijn als jij bent met je herstel. Ik zag ook dat je bezig bent met het boek van Brene Brown! Zo’n bijzonder goed boek. En trouwens ook haar andere boeken en haar Ted talks ! Maxime; ik wens je alle goeds in een goede gezondheid toe voor de toekomst en trots op hoe je je best doet en al hebt gedaan . Groetjes Nancy Kuipers

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.