Hulp vragen moet je

  • Post Author:

Ja ja ja, het is weer tijd om verder te gaan met mijn verhaal & om meer te delen. Laten we maar snel beginnen? #cantwait

September 2017, dat was de datum dat ik voor het eerst tegen een aantal uit mijn omgeving kon zeggen dat ik moeite had met eten en dat ik hulp nodig had. Met heel veel weerstand van de eetstoornis ben ik toen eerlijk naar mijn ouders geweest over mijn ongezonde gedrag. Ik heb toen ingestemd om therapie te volgen die in december 2017 van start ging. Samen met mijn ouders en 6 andere meiden en hun ouders heb ik MGDB (meergezins dagbehandeling gevold). Ik heb hier geleerd om meer te eten en ik besefte mij dat het een ziekte is. 

Nu, in 2019, weet ik dat het niet alleen een mentale ziekte is, maar ook een verslaving.

Het heeft niks met het eten, met het lichaam, met het sporten blablabla… te maken, maar het gaat over mijn gevoel en emotie. Over de controle die ik had. Een coping-mechanisme om mijn echte gevoelens en emoties te onderdrukken, om deze niet te voelen. 

Mijn eerste behandeling heeft me deels geholpen, maar zorgde daarbij voor bizar veel spanningen thuis tussen mij en mijn ouders. Ik hield namelijk nog zo erg vast aan de eetstoornis, ik wilde nog niet loslaten. Ik functioneerde en leefde toch nog gewoon, ik deed mijn studie en hockey ging verder ook gewoon nog super! 

Maar toen ik weer terug in Nederland kwam, werden de eetstoornis en ik toch wel even heel hard op te feiten gedrukt en geconfronteerd met het feit dat het blijkbaar toch niet heel erg goed ging. ‘Leven’ gebeurde weer en de situatie thuis begon best wel uit de hand te lopen. Mijn ouders deden alles om mij te helpen en ik begon mezelf als een klein opstandig kind te gedragen.

Ik loog, ik manipuleerde, ik maakte ruzie, ik schreeuwde, had meltdowns en ik loog nog meer. 

Ik heb zo veel momenten gehad waarbij ik mijn eten weggooide of na een maaltijd naar de wc ging & hier vervolgens over loog. Van de eetstoornis mocht ik niet zoveel eten, ik mocht niet aankomen en ik deed het tegenovergestelde van wat mijn ouders wilde, ‘lekker puh’.

Maar vervolgens had ik wel de gedachte dat ik nog in gewicht aan moest komen (want hier lag tenslotte ook de focus op) en ik voelde me hierbij zo schuldig en beschaamd dat ik weer ruzie had en dat ik weer gelogen had. 

De eetstoornis wilde dat ik mezelf hiervoor strafte en zo eindigde ik met een eetbui. Oh ja, en aan het einde van de dag, als mijn ouders of iemand anders dan aan mij vroeg hoe mijn dag was geweest en hoe het ging? Dan loog ik opnieuw en vertelde ik dat het alles goed was gegaan!

Dusjaaa… Daar gaan mijn gezonde, gezellige, lieve en leuke relaties met mijn familie. Zelfs Bowie, mijn lieve hondje verstopte zich onder de tafel wanneer ik weer eens mijn stem verhefte.

Maar hoe blij was ik, want gelukkig had ik de eetstoornis nog die mij gezelschap hield terwijl ik mezelf van hen & van de rest van de wereld isoleerde ;). 

Rock bottom

In de maanden nadat ik terug was gekomen vanuit mijn tijd in Boston raakte ik echt mijn dieptepunt. 

Het ‘grappige’ is dat, toen ik mezelf naar dit dieptepunt werkte, mijn studie, mijn hockey, mijn werk en al het andere best wel goed verliep. Ik werkte altijd veel en hard; ik wilde vanwege de spanningen & de ruimte die ik de eetstoornis thuis gaf niet meer graag thuis zijn. Wanneer ik bezig was, dan hoefde ik minder bezig te zijn met de eetstoornis of überhaupt met eten en chaos in mijn hoofd. 

Aan de ene kant wilde ik heel graag met anderen mensen zijn, afleiding en zo zou ik niet eindigen in een eetbui. Maar aan de andere kant was er een eetstoornis die tegen mij zei dat we alleen moesten zijn, hij en ik konden de hele wereld aan. 

Het meest tegenstrijdige? Ik weet sinds het begin dat ik voor het eerst heb gecompenseerd, dat dit niet gezond is, dat het ziek en raar is. En toch heb ik het zo lang gedaan, ik kon het gewoon niet meer stoppen, ik was verslaafd.

Ik had meer, professionele hulp nodig. Het lukte mij niet meer op schijn op te houden hoe het echt met mij ging, het kostte me zo veel energie & het was zo slopend om elke dag te doen alsof. 

Ik was ziek, hopeloos, hulpeloos, ongelukkig, uitgeput en mijn lichaam was een chaos. Mijn leven werd letterlijk ‘unmanageable’. 

Kaapstad here ‘we’ come!

Bij dat besef moment ben ik weer opzoek gegaan naar professionele hulp. En (met nu) heel veel dankbaarheid naar mijn diëtiste. Zij vertelde over een kliniek in Kaapstad die gespecialiseerd is in het behandelen van eetstoornissen. Dat dit misschien wel een hele goede plek voor mij zou kunnen zijn, de juiste hulp om beter te worden. 

Mijn eerste reactie? “JA DAAAG, echt niet!

Reden nummer 1, ik ben echt niet zo ziek dat ik dat soort behandeling nodig heb. Ten tweede, het is bijna zomer & ik ga toch echt niet mijn zomerplannen annuleren. Nummer 3, acht weken is echt veel te lang. 4, ik ga echt niet 8 weken lang stoppen met sporten en met hockey. Nummer 5, Ik ga niet mijn studie uitstellen en mijn droom minor in september NIET volgen. En ohja, nummer 6, ik ga daar toch ECHT geen taart eten op mijn verjaardag.” En ga zo maar door… Ik denk dat ik wel 40 redenen kon opnoemen waarom ik niet wilde vertrekken naar Kaapstad, als het er niet meer waren. 

Ik was zo in shock dat mijn diëtiste mij dit had aangeraden. Maar terwijl ik weer emotioneel en fysiek leeg, uitgeput en verdrietig naar huis ging, begon ik erover na te denken. Heel veel. 

“Wat zou jij doen als jouw beste vriendin een eetstoornis zou hebben en zich zou voelen en gedragen zoals jij dat nu doet?”

Vroegen mijn mams en diëtiste me allebei. 

Uh, zonder na te denken zet ik haar meteen op het eerstvolgende vliegtuig naar Kaapstad en ze mag pas terugkomen als ze alles weer écht onder controle heeft. DOEHOEI! 

Ja, voor een ander kon ik dit zo in een splitsecond beslissen, maar om deze keuze voor mezelf te maken? Een van de moeilijkste beslissingen ooit. Mijn enigste reden om naar Kaapstad te gaan? Mijn gezondheid, weer willen leven en van het leven kunnen genieten. 

De moeilijkste, maar tegelijkertijd de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. 

Dus, 3 dagen voor mijn 20ste verjaardag, op 15 juli 2019, moest ik opnieuw afscheid nemen. Niet wetende wat ik kon verwachten, nam ik een 12 uur durende vlucht over de Sahara naar Kaapstad. Ik ging samen op reis samen met de eetstoornis & hopelijk kon ik weer terug zonder. 

Op weg naar een reis die mijn leven zou veranderen…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.