De wolf die mijn leven omver probeert te blazen

  • Post Author:

Er was eens een meisje, heel ver van hier. Het meisje, genaamd Maxi, had bruine krulletjes en bruine ogen als kraaltjes. Ze leek altijd was blij, enthousiast & spontaan. Ze had lieve ouders en leuke broers, een lieve familie & een grote groep toffe vrienden. Ondanks dit, voelde Maxi zich alleen, ze voelde zich anders dan de rest. Ze deed altijd hard haar best zodat haar omgeving trots zou zijn en vond het moeilijk om met teleurstellingen om te gaan. 

Op een dag had ze besloten om even zoals gewoonlijk de ochtend te beginnen met een wandelingetje door het bos. Het was lekker weer & ze hoorde de vogeltjes fluiten. Ze liep door het bos en na een kleine tien minuten kwam ze aan bij een klein meertje. Daar zag ze, tot haar verbazing, een dier zitten op de rots. ‘Was het een vogel?’ vroeg ze zichzelf af. ‘Nee, het was geen vogel. Het had wat weg van een hond.’ Toen ze wat dichterbij kwam en nog eens goed keek, zag ze het. Het was een wolf. 

De wolf zag het meisje dichterbij komen en verwelkomde haar bij het meer. ‘Auwhoeeee’ zei de wolf. ‘Wat fijn dat je er bent.’ Het meisje leek in het begin een beetje terughoudend en dat merkte de wolf ook op. ‘Je hoeft niet bang te zijn lieve meid, wat is je naam? Ik wil je graag helpen, je kunt bij mij terecht met al je problemen.’ Zei de lieve wolf op een vleiende toon. 

‘Dit zou vast wel oké zijn.’ dacht het meisje die zich tenslotte erg alleen voelde. ‘Iemand die ik alles kan vertellen en die mij helpt, zonder dat iemand anders hiervan af weet.’ De ogen van het meisje begonnen groter te worden en ze kreeg een glimlachje op haar gezicht.

Het meisje ging steeds vaker terug naar het meer, naar de rots waar de wolf woonde. De wolf hielp haar, wanneer Maxi iets moeilijk vond, wanneer ze ruzie had of wanneer ze met een teleurstelling om moest gaan. De wolf was er voor haar. Ze vond het fijn, het voelde vertrouwd. Er was iemand als zij zich alleen voelde.

Maar op een dag begon de wolf haar ook nieuwe dingen te vertellen. Dingen als: ‘Je bent niet goed genoeg’, ‘Je kan het niet’, ‘alleen als je dun bent geven mensen om jou’ & ‘het moet en kan beter’. Het meisje schrok hiervan, maar dacht dat dit vast wel normaal was. En tenslotte was de wolf háár beste vriend wanneer zij zich alleen en rot voelde, toch? Zij ging in zijn woorden geloven & de wolf zag een kans om verder te bladeren door zijn vervelende woordenboekje. ‘Je verdient het niet’, ‘Je moet dit doen, anders gebeurt er iets ergs…’ & ‘lieg voor mij tegen de mensen om je heen’. Zij geloofde hier vervolgens in en naar handelde naar zijn tactieken.

Een nieuwe dag en opnieuw scheen de zon en waren de vogeltjes aan het fluiten. Maar het meisje hoorde dit niet meer, ze zag het zonnetje niet meer. Ze zag regen, ze hoorde onweer en de vogeltjes? Het leek alsof deze weggevlogen waren. ‘Wat is met mij gebeurd?!’ dacht ze terwijl ze door het bos liep om naar de wolf zijn eisen te luisteren, zoals ze ondertussen nu al langer dan een jaar deed. 

Ze voelde zich niet meer goed, hoe vertrouwd het eerst voelde, voelde het nu niet meer fijn. De wolf zorgde ervoor dat ze geen vertrouwen meer had in zichzelf en begon met liegen tegen de lieve ouders, broers, vrienden en familie om zich heen. Ze maakte ruzie en voelde zich schuldig. De relaties die het meisje met anderen had, die veranderden. De relatie die het meisje met zichzelf had, veranderde ook. 

Thuis loog ze regelmatig om maar te voldoen aan de wensen en eisen van de wolf. Ze voelde steeds meer afstand tussen haar en haar omgeving en steeds meer verbondenheid met de wolf. 

Was dit nu echt wat ze wilde? dacht het meisje, ‘nee’, dit is niet wat ze wilde. Het liefst zou ze willen dat ze niet meer de drang had om naar de wolf te luisteren, niet meer naar zijn eisen te luisteren en gewoon te leven. Vrij zijndat is wat ze wilde. Ze kon niet meer, ze was op, maar sleepte zichzelf met haar laatste energie naar het meer, waar de wolf zoals gewoonlijk op haar zat te wachten. 

Ze bedacht ondertussen een plannetje om van de wolf af te komen. Tussen het bos en het meer zou ze een muurtje bouwen, die haar zou beschermen tegen de drang om naar de wolf te gaan. Ze begon hard te werken met het bouwen van de muur (die ze maakte van takken uit het bos). De muur was helaas niet stevig genoeg waardoor de wolf alleen maar hoefde te hoesten en de muur viel om. En zodra de muur om viel zag & hoorde het meisje de wolf weer, onmogelijk om niet te luisteren en maar te gehoorzamen. 

Op een gegeven moment merkten haar familie en vrienden dat er wat aan de hand was, het meisje was zichzelf niet meer, gedroeg zich nu toch wel heel erg anders en begon er anders uit te zien. De energie van het meisje was op, de laatste energie besteed aan het telkens opnieuw bouwen van de beschermingsmuur en gegeven aan de wolf. Ze wilde geen vrienden meer zijn met de wolf, ze wilde haar eigen vrienden terug en niet meer liegen tegen hen. Hij had haar het leven zuur gemaakt. 

Daar zat ze, op haar knieën aan de waterkant. Ze keek naar het spiegelbeeld in het water, maar ze zag zichzelf niet meer. ‘Ik wil hiervan af, maar hoe? Wie of wat kan mij ooit nog helpen zodat ik niet meer naar de wolf hoef te gaan, zodat ik naar mijzelf kan luisteren in plaats van naar wat hij van mij wil?’.

Toen ze achteromkeek zag ze de oplossing. Daar stond haar hele familie en haar vrienden. In hun ogen zag ze verdriet, steun en vooral strijdlust, heel veel strijdlust. Er begonnen tranen over haar wangen te lopen en in al haar verdriet vertelde ze hoe de wolf haar leven had overgenomen, hoe zij de controle was verloren en wat de wolf voor rare en vervelende dingen tegen haar zegt. 

Met behulp van haar omgeving en later ook van professionele murenbouwers is Maxi gaan bouwen aan een stevigere muur. Een muur waarvoor de wolf heel veel moeite moet doen om deze omver te blazen. ‘Auwhoeeee’, regelmatig hoort Maxi de wolf nog schreeuwen, maar Maxi weet dat zij hier niet naar hoeft te luisteren, ze kan delen met anderen wat de wolf probeert te zeggen. ‘Thanks for sharing’ zegt Maxi dan, ‘maar ik ga lekker doen waar ik beter & blij van word’ roept ze terug dan over de muur! 

Het gaat beter met het meisje, ze krijgt nog steeds hulp van anderen zodat ze de muur goed kan onderhouden, ze is op zoek naar wie ze écht is & naar wat ze leuk vindt. Zonder de wolf als vriend. Soms kijkt het meisje wel even stiekem over de muur heen, om te zien hoe dat vroeger ook alweer was en hoe het nu met de wolf is. De wolf leeft nog steeds en probeert nog steeds al zijn tactieken uit. Maar de wolf wordt steeds ouder en raakt moe wanneer hij er alles aan doet om de muur weer kapot te krijgen & het hem niet lukt. 

Maxi laat dat nu niet meer toe. Ik laat dat nu niet meer toe.

Bedankt wolf, bedankt voor je hulp wanneer ik me rot voelde, wanneer ik mij alleen voelde en wanneer ik het gewoon even niet meer wist. Bedankt dat jij mij op dit punt hebt gebracht waardoor ik mezelf mag herontdekken, werk aan relaties met anderen & steeds liever wordt voor mijzelf. Maar het is goed zo, jij zit daar, achter de muur en daar mag jij blijven zitten. 

Soms kom ik bij je kijken, maar echt, geloof mij, het heeft geen zin meer om te schreeuwen naar mij of te blazen tegen de muur. Het lukt mij steeds beter om niet naar jou te luisteren en dat wil ik ook niet meer. Ik heb dat lang genoeg gedaan en het helpt mij niet meer. Ik heb nu weer mijn familie en vrienden waar ik naar wil luisteren en samen mee wil zijn. Ik ben hier en jij bent daar. Ik ben jou niet en jij bent mij niet. 

Het meisje keek nog een keer naar de wolf, droogde haar tranen en rende met een lach op haar gezicht naar haar familie en vrienden. Gewoon, om even samen te zijn. 

En leefde ze nog lang en gelukkig? Oh ja, maar zeker!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.